یه زمانی کلاس زبان میرفتم .یه داستانی استادمون تعریف کرد.یه نفر از یه برج آسمانخراش افتاد پایین.وسط راه یه نفر ازش پرسید چطوری.گفت so far so good. یعنی تا حالاش خوبه.حالاتا بعدش هم خدا میدونه.حکایت کار من هست.تا حالا روش جدید خوب بوده.تا بعدشم خدا میدونه
خدایا،بارالها،پروردگارم،۵۴سال عمر ازت گرفتم.یه شاه دیدم.چند تا نخست وزیر.یه عالمه رییس جمهور.یه انقلاب.یه جنگ.گشایش اقتصادی.تحریم دیدم.برجام دیدم.دو بار خودم تصادف کردم و خانواده ام از دست عزراییل کشیدنم بیرون. یه بارخواهرم تصادف کرد عزراییل رو قسمش دادم که نبرش.منم و همین یه دونه خواهر.حالا هم که سرطان و شیمی درمانی شده بلای جونم.در حال شطرنج با جناب عزراییل هستم.میخوام بگم انصافه با حسرت بوس و بغل از دنیا برم.بچه ها تو فاصله دو متری ازم میشینن و حرف میزنیم.کم مونده از شدت دلتنگی بزنم زیر گریه.دلم میخواد بغلشون کنم.ببوسمشون.دوستانم رو بغل کنم.به خدا انصاف نیست.لعنت به کرونا.
داشتم یه سریال خارجی میدیدم.توش همش از پس انداز کردن پول برای هزینه تحصیل و دانشگاه بود.یعنی برای بچه ای که میخواد دنیا بیاد.حالا قدیم دختر که به دنیا میومد شروع به جمع آوری جهیزیه براش میگردن.چقدر تفاوت.
در دوره های قبل که میرفتم با هیچ کدوم از بیماران صحبت نمیکردم.البته یه کم شلوغ هم بود.اینبار چون زود رفته بودم یه خانم اون جا بود.جالب این که هر دو حالت های مشابه داشتیم.می.گفت به بچه هام گفتم نمیخوام معالجه کنم.بذارین تموم بشه.یا این که میگفت نمیتونم شیمی درمانی رو تاب بیاره میمیرم تو این دوران.منم دقیقا همین افکارو داشتم.وقتی فهمیدم نوعش از انواع کشنده نیست و فقط دردم زیاد میشه مجبور به ادامه معالجه شدم.الان اون خانم فقط یه جلسه از شیمی درمانیش مونده بود.منم که دوره سوم رو تموم کردم و نمردم.خودش میگفت چقدر آ دم پوستش کلفته.نمیمیره با این همه سختی.گفتم اتفاقا د ر اوج خوشبختی یه ضربه کوچک میخوری و تموم.ولی یه وقت هم با این تن نحیف هی میری ادامه میدی و نمیمیری.اونم پوست روی استخوان بود.کلا هم گوشت نمیخورد.با حبو بات و سالاد زنده بود.خلاصه اومدم بگمهستم با پررویی تمام.