رو به روی آپارتمان ما یه دبستان پسرانه هست.قبلا پر از هیاهو و زندگی بود.پسرا همیشه از ترافیک والدین بچه ها که دنبال بچه هاشون میومدن با ماشین شاکی بودن.ولی حالا سوت و کوره.هیچ صدای زندگی ازش نمیاد.
دو روزه به یه لنگه دستکش میرم تو محوطه میچرخم.چقدر گل های قشنگ داریم.بنفشه ها که مال بهار هستن.شکوفه درخت ها در اومده.گل های خودرو هم گله به گله هستن.طبیعت قدرت خودش رو به رخ انسان ضعیف میکشه.
یه آقای مسنی بود.میومد کتابخانه کتاب میگرفت.شنیدم که در اثر کرونا فوت کرده.رفتم از جلو ورودیشون رد شدم دیدم بنر زدن.
همیشه فکر میکردم اگر یکسال هم تو خونه باشم کم نمیارم.بافتنی میبافم.کتاب میخونم.فیلم میبینم.
ولی کم آوردم.دلم میخواد عزیزان رو بغل کنم.ببینمشون.تا حالا نمیفهمیدم چه انرژی میگیرم.کم کم شارژم داره تموم میشه.
آسمان چون جمع مشتاقان پریشان میکند
در شگفتم من نمی پاشد زهم دنیا چرا
اما بیماری دوم که باعث میشد از درد گریه کنم.دستم در اثر خشکی ترک میخورد.با این که چرب میکردم ولی چون فقط از یه مدل کرم استفاده میکردم انگار نه انگار.وقتی ترک میخورد زخم بود دیگه.تبدیل میشد به زخم های قارچی.زخم های کوچک ولی عمیق.انگار تا عمق گوشت دستم ادامه داشت.
اینا خیلی بد بودن.دیگه درمان خانگی نداشت.حتما باید دکتر میرفتم و پمادهای ضد قارچ میگرفتم.با دست زخم نه میشد دست به آب بزنی و نه دستکش دست کنی..یه دکتر داشتیم گفتم همه فن حریف بود و از دنیا رفت.اون یه بار یه پماد داد که خارجی بود و خیلی سخت گیر میومد.همون باعث شد که دیگه زخم نشه.از اون به بعد یاد گرفتم از چند نوع کرم وروغن برای دستم استفاده کنم.
اون اوسرین ده درصد هم ایرانیش هست هم خارجیش.معجزه میکنه برای خشکی دست.امتحان کنید.
خلاصه که مراقب دست هاتون باشید.
براتون از مشکلات پوستی بگم که خودم دچارش شدم.اونم در اثر بی مبالاتی و شستشوی زیاد.یه مدلش اینجوری بود که جوش های ریز زیر پوستی میزد.قرمز میشد و میخارید.وقتی میخاروندم جوش ها پاره میشد و محتوای توش بیرون میریخت و بعد از چند روز خوب میشد و پوست جدید میاورد.در زمان زخم شدن خیلی برام مشکل بود دستکش بپوشم.اونم من که باید یه دستکش نخی و یه پلاستیکی میپوشیدم.خارش هم خیلی آزار دهنده بود.یه بار یه خانمی که اومده بود تو کارهای خونه کمک کنه گفت دستت رو بذار تو حنا.یه مخلوط رقیق آب و حنا درست میکردم و دستم رو میذاشتم توش.باعث میشد جوش ها بدون خاریدن خشک بشن.بعد هم که پوست جدید میاورد و خوب میشد.
تقریبا هفته ای یکبار این برنامه بود.کم کم جوری شده بود که شب میخوابیدم و صبح که بیدار می شدم دست هام جوش زده بود.یعنی دیگه ربطی به مشکلات فیزیکی نداشت.تبدیل به مشکل عصبی شده بود.
چندین سال طول کشید تا تموم شد.البته در کنارش انقدر دکتر رفتم و دارو مصرف کردم که نمیتونم بشمارمشون.ولی در کل همون کار حنا رو انجام میدادن.هیچ کدوم نتونستن کاری کنن که جوش نزنم.
حالا فکر کنید با این همه شستن اجباری دست چه بلایی به سرمون میاد.
دوستان یه تجربه دارم براتون بگم.مناسب شرایط فعلی هست.من همیشه پوستم حساس بوده.قبل از ازدواج چون یه بچه بودم کاری در منزل انجام نمیدادم.مگر این که مادر بیمار بود.رفت تا ازدواج کردم.اون زمان استفاده از دستکش یه کم لاکچری بود.منم گاهی میپوشیدم گاهی نمی پوشیدم .اما از اون جا که طبقه دوم منزل مادر نشسته بودیم باز هم بیشتر بار روی دوش پدر و مادرم بود.از اون جا که رفتیم منزل خودمون راه دور شد.تلفن نداشتیم.دسترسی به پدر و مادر مشکل شد.با به دنیا اومدن بچه دوم حساسیت پوستی به طرز بدی شروع شد.تاول میزد.دستکش هم سخت میتونستم بپوشم.کسی هم که بچه کوچک داره همش دستش تو آب هست.خلاصه زخم ها عفونت کرد زد به غدد لنفاوی زیر بغل.چه تبی.چند بار دکتر رفتیم.همسر رفت مادر رو آورد منزل ما.خلاصه به چه دردسری خوب شد.
اینا رو گفتم بگم کرونا یه طرف.محافظت از پوست دست یه طرف دیگه.حتما حتما بعد از هر بار شستن چرب یا مرطوب کنید.نکته مهم این که چند مدل کرم و مرطوب کننده داشته باشید.من دو مدل کرم دارم.یه وازلین.و یه روغن بچه.هر بار از یکی استفاده میکنم که پوست دستم عادت نکنه.اگر عادت کنه میبینید با این که چرب کردید قاچ قاچ شده و میخاره.
تا سلامی دیگر بدرود.
این روزهای قرنطینه دلم به حال پسرها میسوزه.بدجوری گیر افتادن.قبلا گفته بودم زیاد اهل آشپزی و خانه داری نیستم.وقتی هم زیاد ازم توقع آشپزی دارن.غرغر میکنم ولم کنید.من روزی یه نوبت بیشتر غذا نمیپزم.بقیه اش رو هم میخوام فیلم ببینم و کتاب بخونم.
ولی این روزا اوضاع فرق میکنه.همش به فکر غذاهای جدیدم که برای بچه ها دلخوشی ایجاد کنم.فعلا پروژه پیتزا خانگی و سمبوسه رو کلید زدم.خوب بود و دوست داشتن.دیگه باید ببینم چه میشه کرد.ای کرونای بد،تو دیگه چه بلایی بودی.